Złączki PE są zwykle wykonane z polietylenu o dużej gęstości (HDPE) lub materiałów klasy PE100. Wykonane są z jednego materiału i nie zawierają struktur kompozytowych, takich jak włókna wzmacniające i warstwy metalu, co upraszcza procesy sortowania i wstępnej obróbki. W porównaniu z wielowarstwowymi materiałami kompozytowymi, fizyczna czystość recyklingowa łączników rurowych PE może osiągnąć ponad 98%, a tłumienie wydajności cząstek pochodzących z recyklingu jest mniejsze niż 10%. Odporność materiałów PE na działanie kwasów, zasad i mgły solnej sprawia, że w procesie recyklingu nie ma konieczności wykonywania skomplikowanego czyszczenia (np. PCW w celu usunięcia pozostałości plastyfikatorów), co zmniejsza koszty oczyszczania ścieków.
Recykling złączek rurowych PE to głównie recykling fizyczny, który można poddać recyklingowi poprzez kruszenie i topienie granulatu, a jednostkowe zużycie energii wynosi zaledwie 0,2-0,3 kWh/kg. Złączki rurowe PE są stosowane w dużych ilościach w wodociągach komunalnych, transporcie gazu itp., przy stałym cyklu recyklingu (około 50 lat), tworząc stabilny przepływ surowców recyklingowych. Natomiast recykling plastiku codziennego użytku (takiego jak butelki PET) opiera się na zdecentralizowanych odbiorcach i charakteryzuje się niską efektywnością zbiórki. Intensywność emisji dwutlenku węgla z recyklingu PE wynosi 1,2 t CO2/t, czyli o 52% mniej niż w przypadku żywicy pierwotnej (2,5 t CO2/t). Wzrost poziomu recyklingu łączników rur PE może zmniejszyć odsetek składowania i spalania, a pośrednio zmniejszyć ryzyko zanieczyszczenia gleby i zbiorników wodnych mikroplastikami. Ponadto recykling PE może tworzyć zamkniętą pętlę „produkcji złączek rurowych – wykorzystania – recyklingu – recyklingu złączek rurowych”, realizując piękną wizję oszczędzania energii i redukcji emisji.
